| Internet è
nu strumentu putenti, ancora non sapemu quanto. Visitannu siti di genti
siciliani, in Italia e all'estiru, mi vinni l'idea di dari notizii da
nostra Sicilia comu un nutizziariu radiu. Non sacciu si fazzu beni o mali,
si fazzu giustu o sbagghiatu, pigghiati sti paroli comu sunnu e, si vuliti,
mannatimi i vostri cunsigghi. Iò vogghiu dari sulu lu me cuntributu pi nun
fari moriri sta lingua picchì, comu dissi Gnaziu Buttita 'nta 'na sò
famusa puisia...
Un populu
mittitilu a catina
spughiatilu
attuppatici a vucca
è ancora libiru.
Livatici u travagghiu
u passaportu
a tavula unnu mancia
u lettu unnu dormi,
è ancora riccu.
Un populo
diventa poviru e servu
quannu ci arrubbano a lingua
addutata di patri:
è persu pi sempri.
Diventa poviru e servu
quannu i paroli non figghianu paroli
e si mancianu tra d’iddi.
Mi n’addugnu ora,
mentri accordu la chitarra du dialetto
ca perdi na corda lu jornu.
Mentre arripezzu
a tila camuluta
ca tissiru i nostri avi
cu lana di pecuri siciliani.
E sugnu poviru:
haiu i dinari
e non li pozzu spènniri;
i giuielli
e non li pozzu rigalari;
u cantu
nta gaggia
cu l’ali tagghiati.
Un poviru
c’addatta nte minni strippi
da matri putativa
chi u chiama figghiu
pi nciuria.
Nuatri l’avevamu a matri,
nni l’arrubbaru;
aveva i minni a funtana di latti
e ci vìppiru tutti,
ora ci sputanu.
Nni ristò a vuci d’idda,
a cadenza,
a nota vascia
du sonu e du lamentu:
chissi no nni ponnu rubari.
Non nni ponnu rubari,
ma ristamu poveri
e orfani u stissu.
Ignazio Buttitta
|